#دلنوشته
جایی بودیم .بحثی قرآنی در گرفت و به آنجا رسید که کدام آیه از آیات قرآن به شما آرامش میدهد. هرکسی چیزی گفت..
یکی گفت:《بسماللّهالرحمنالرّحیم》
دیگری گفت:قُلۡ يَٰعِبَادِيَ ٱلَّذِينَ أَسۡرَفُواْ عَلَىٰٓ أَنفُسِهِمۡ لَا تَقۡنَطُواْ مِن رَّحۡمَةِ ٱللَّهِۚ إِنَّ ٱللَّهَ يَغۡفِرُ ٱلذُّنُوبَ جَمِيعًاۚ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلۡغَفُورُ ٱلرَّحِيمُ (۵۳ زمر)
آن دیگری گفت:وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ ۖ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ ۖ...(۱۸۶بقره)
نوبت به من رسید.دیدم من با تمام آن آیات مذکور، احساس آرامش میکنم اما اخیرا آیهای را دیدم...آیهای که یک عمر فقط خوانده بودم و رد شده بودم..اما گویا این توجه و توقفِ لحظهای روی آیه، رزقی لایحتسب بود..و آن آیهای شد که شدیدا آرامشم را با امید همراه کرد...
و آن آیه این بود:《فَلَا تَعْلَمُ نَفْسٌ مَا أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ جَزَاءً بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ》
پس هیچ کس نمی داند چه چیزهایی که مایه شادمانی و خوشحالی آنان است به پاداش اعمالی که همواره انجام می داده اند، برای آنان پنهان داشته اند.(۱۷، سجده)
