گفت:وقتی ترس و امیدت منشأیی غیر از خدا داشته باشد ، همیشه اضطرابی همراه با بلاتکلیفی تو را به مرگ تدریجی در خودت می‌رساند، مرگی در یک دنیای کوچک و محصور.

گفت:رویت را به آسمان بگیر و دعا کن چون او خودش فرموده:《وَفِي السَّمَاءِ رِزْقُكُمْ وَمَا تُوعَدُونَ》او را چونان زمینی تشنه ، پس از سالهای خشکسالی و نا امیدی، بخوان. او را با نجوا صدا بزن در حالیکه تمام صورتت را به آسمان گرفته‌ای و امید به جوانه زدن داری..

امیدی که پایانش رویش و آرامش است.