دیر زمانی است که به این نتیجه رسیده‌ام که عکس‌ها هم ، روح دارند.

با عکسها می‌شود حرف زد، می‌شود خندید.

تازمانی که آدمِ داخل عکس، در عالم بیرون زنده است و نفَس می‌کشد، عکسها روح دارند نفس می‌کشند. اما همینکه روح از بدن آدمِ بیرون، خارج می‌شود، روح از عکسها و همه‌ی خاطره‌ها می‌رود و دیگر می‌شود با عکس‌ها، فقط گریه کرد.