او گفت: باید از آنچه که دوستش داری انفاق کنی!

گفتم: از ، آنچه یا ...آنچه؟

گفت: آنچه ، مقام عاشقان است.

گفتم: آنچه که دوستش دارم ، تکه تکه نمی‌شود که از آن چیزی را بتوان بخشید و لذا باید از تمام آن گذشت. این حال را چه می‌گویند؟

برایم خواند:
وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَىٰ حُبِّهِ مِسْكِينًا وَيَتِيمًا وَأَسِيرًا
ﻏﺬﺍی ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻧﻜﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺷﺪﻳﺪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺑﻪ ﻓﻘﻴﺮ ﻭ ﻳﺘﻴﻢ ﻭ ﺍﺳﻴﺮ ﻣﻲ‌ﺩﻫﻨﺪ.

و گفت: آن انفاقِ با اخلاص است ،عوام آن را ایثار می‌خوانند.

همان (علی حبّه‌ی )است که مقام اولیاء است.